Chodziła Maryja pod swojem domostwem

„Chodziła Maryja pod swojem domostwem” jest poruszającą polską kolędą o głębokiej symbolice. Przybliż sobie jej znaczenie, tradycję oraz profesjonalne podkłady muzyczne i artystyczne wersje karaoke, przygotowane do koncertowych aranżacji i nastrojowego śpiewania w okresie Świąt.

 Kolęda „Chodziła Maryja pod swojem domostwem” należy do pięknych, lirycznych pieśni maryjnych o korzeniach ludowych, które od pokoleń funkcjonują w polskiej tradycji bożonarodzeniowej. Utwór zachwyca prostotą języka, delikatną symboliką oraz niezwykłą emocjonalnością. Dzięki swojej melodyjności i spokojnej strukturze kolęda ta coraz częściej pojawia się we współczesnych interpretacjach oraz aranżacjach instrumentalnych - również w formie karaoke i profesjonalnych podkładów muzycznych, wykorzystywanych w szkołach, parafiach, chórkach oraz podczas świątecznych koncertów.

Kolęda przedstawia Maryję spacerującą „pod swojem domostwem”, pogrążoną w rozmowie ze Zbawicielem. Jest to obraz metaforyczny - Maryja, choć jeszcze przed narodzeniem Jezusa, obcuje duchowo z Bogiem. Ten poetycki zabieg jest charakterystyczny dla ludowej twórczości religijnej, która często akcentowała bliskość Maryi z wymiarem boskim.

Do Matki Bożej przylatuje ptaszę z lasu, które zwiastuje Jej narodzenie Dzieciątka. Motyw ptaka jako posłańca pojawia się w wielu dawnych pieśniach — symbolizuje czystość, niewinność oraz kontakt nieba z ziemią. Maryja reaguje zawstydzeniem, opuszcza oczy ku ziemi, co podkreśla Jej pokorę i skromność.

Anielskie zapewnienie, że poczęła „przez Ducha Świętego”, wprowadza kluczowy element teologiczny — uświadamia Maryi wyjątkową łaskę i misję, jaką otrzymała. W dalszej części kolędy pojawia się niezwykle wzruszający motyw wianków, plecionych z macierzanki. To obraz pełen czułości i ludowej symboliki:

• pierwszy wianek Maryja oddaje Jezusowi — jako znak miłości i obietnicy opieki,

• drugi zakłada sama, ponieważ jako Matka Boża jest godna czci,

• trzeci wianek składa na ołtarzu — w geście oddania i wdzięczności Bogu.

Dzięki takim obrazom kolęda ta staje się nie tylko opowieścią o Zwiastowaniu, lecz także o macierzyństwie, pokorze i duchowej miłości.

Melodia kolędy jest łagodna, płynąca, o charakterze balladowym, co czyni ją idealną do interpretacji wokalnych zarówno solowych, jak i zespołowych. Często wykonywana jest w tradycyjnych aranżacjach ludowych, z udziałem skrzypiec, fujarek czy bębnów obręczowych, ale równie dobrze brzmi w nowoczesnych opracowaniach na fortepian, gitarę czy orkiestrę smyczkową.

Ta uniwersalność sprawia, że utwór świetnie nadaje się do wykonania przy użyciu profesjonalnych podkładów muzycznych, zarówno klasycznych, jak i bardziej współczesnych. Kolęda jest także coraz częściej dostępna w wersjach karaoke, co ułatwia naukę melodii oraz przygotowanie występów podczas jasełek, szkolnych akademii czy koncertów bożonarodzeniowych.

„Chodziła Maryja pod swojem domostwem” jest kolędą rzadziej znaną niż najpopularniejsze pieśni bożonarodzeniowe, jednak w tradycji ludowej zajmuje ważne miejsce. Jej intymny, emocjonalny charakter sprawia, że wykonuje się ją często w małych wspólnotach, podczas domowego kolędowania, prezentacji regionalnych lub świątecznych spotkań.

Współczesne aranżacje, a także dostępność wysokiej jakości karaoke i podkładów muzycznych, sprawiają, że utwór zyskuje nowe życie i dociera do kolejnych pokoleń, zachwycając swoją poetyckością, duchowością i delikatnością przekazu.

Chodziła Maryja pod swoim domostwem
I gadała, rozmawiała z Zbawicielem Boskiem
I gadała, rozmawiała z Zbawicielem Boskiem

Przyleciało do niej spod lesia ptaszontko
I gadało, rozmawiało: Porodzisz dzieciątko
I gadało, rozmawiało: Porodzisz dzieciątko

Maryja się tego wielce zawstydziła
Swoje przenajdroższe oczki do ziemi spuściła
Swoje przenajdroższe oczki do ziemi spuściła

Nie wstydź się Maryja, przez Ducha Świętego
Coś poczęła, to porodzisz Boga prawdziwego
Coś poczęła, to porodzisz Boga prawdziwego

Na łączkę usiadłszy, kwiatuszków urwawszy
Wiła wianki z macierzanki, łzami się zalawszy
Wiła wianki z macierzanki, łzami się zalawszy

Trzy wianki uwiła, tak se poślubiła
Pierwszy wianek Jezusowi na główkę włożyła
Pierwszy wianek Jezusowi na główkę włożyła

W drugim sama chodzi, bo tak się jej godzi
Trzeci na ołtarzu leży, bo tak się należy
Trzeci na ołtarzu leży, bo tak się należy